हेलिकॉप्टर छतावर उतरवून देवदूत ठरलेला हा पायलट आहे महाराष्ट्राचा सुपुत्र..

केरळमध्ये सलग ९ दिवसांच्या जलप्रलयामुळे उत्पात माजला होता. देवभूमी म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या या राज्यातील 14 पैकी 11 जिल्हे पुराच्या पाण्याखाली गेले होते. मागील १०० वर्षातील सर्वात भयानक पूर केरळमध्ये आला होता. यामध्ये अनेकांनी आपले प्राण गमावले. केरळमध्ये जवळपास २० हजार कोटींचे नुकसान झाल्याची प्राथमिक माहिती समोर आली आहे. केरळमधील पूरस्थितीला केंद्रीय गृहमंत्रालयाने ‘गंभीर नैसर्गिक आपत्ती’ घोषित केलं आहे. केरळमध्ये पावसाने आतापर्यंत 400 पेक्षा जास्त जणांचा मृत्यू झाला आहे, तर हजारो लोक बेघर झाले आहेत. ही गोष्ट लक्षात घेत ही गंभीर नैसर्गिक आपत्ती असल्याचं केंद्र सरकारने जाहीर केलं.केरळमधील पूर ओसरला असला तरी अनेक ठिकाणी पाणी साचलेलं आहे. त्यामुळे जनजीवन अजूनही पूर्वपदावर आलेलं नाही. हजारो घरं पुरात वाहून गेल्यामुळे नागरिक बेघर झाले आहेत.

केरळमध्ये बचावकार्य करताना सैनिकांनी अक्षरशः आपले प्राण धोक्यात घातले. केरळमधील बचावकार्यात थरारक पद्धतीने नागरिकांना बाहेर काढण्यात आले. त्यापॆकी एक बचावमोहीम म्हणजे 23 जणांचे प्राण वाचविण्यासाठी थेट घराच्या छतालाच हेलिपॅड करून हेलिकॉप्टर उतरवण्यात आले. या मोहिमेचा व्हिडीओ सोशल मीडियावर चांगलाच वायरल झाला होता. आणि हि कामगिरी करणारा धाडसी पायलट दुसरा-तिसरा कोणी नसून महाराष्ट्राचा सुपुत्र असल्याचे समोर आले आहे.

हा भीम पराक्रम केला आहे लेफ्टनंट कमांडर अभिजीत गरुड यांनी. अभिजित यांच्याकडून यावेळी एकजरी चूक झाली असती तरीही केवळ तीन सेकंदात होत्याचे नव्हते झाले असते. अभिजीत गरुड यांनी आपला केरळमधील बचावकार्याचा थरारक अनुभव सांगितला आणि सबंध महाराष्ट्राचा उर अभिमानाने भरून आला.

चालाकुढी क्षेत्रामध्ये एका गर्द झाडांनी व्यापलेल्या ठिकाणी 23 जण अडकले होते. त्यांना वाचविणे म्हणजे हेलिकॉप्टर बऱ्याच काळासाठी जमिनीवर उतरविणे गरजेचे होते. मात्र, आजुबाजुला पाणी आणि झाडी असल्याने ते अशक्य होते. यामुळे हेलिकॉप्टर चालविणारे लेफ्टनंट कमांडर अभिजीत गरुड आणि त्यांचे सहकारी पी राजकुमार यांनी हेलिकॉप्टर एका घराच्या छतावर उतरविण्याचा धाडसी परंतू तितकाच धोक्याचा निर्णय घेतला.

घर जरी स्लॅबचे असले तरीही हेलिकॉप्टरच्या हजारो किलोंच्या वजनाने स्लॅब कोसळन्याची शक्यता नाकारता येत नव्हती. गरुड यांनी ‘लाइट ऑन व्हील्स’ म्हणजेच छतावर हलके वजन ठेवत नौदलाचे सी किंग हे हेलिकॉप्टर उडते परंतू स्थिर ठेवले होते. या स्थितीत ८ मिनिट हेलिकॉप्टर ठेवण्यात आले. सर्वांना दोरीने वर घेऊन सुरक्षितस्थळी हलवण्यात आले. अभिजित आणि सहकार्यांनी आपल्या जीवाची पर्वा न करता हि धाडशी कामगिरी पार पाडली.

माहिती महत्वपूर्ण वाटल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका…

फेसबुकचा शोध लावणारा खरा मालक मार्क झुकरबर्ग नसुन हा भारतीय आहे…

फेसबुक ही जगातील सर्वात प्रसिध्द सोशल नेटवर्किंग साईटपैकी एक साईट आहे. फेसबुकच्या माध्यमातून तुम्ही आपल्या परिवारातील सदस्य, मित्र आणि अनेक लोकांशी जोडलेले राहू शकता. आपण सर्व जाणतो की फेसबुकची सुरुवात मार्क झुकरबर्ग याने केली होती. पण प्रत्यक्षात मात्र फेसबुकच्या शोधाची कहाणी खूप वेगळी आहे. फेसबुकचा शोध लावणारा खरा मालक हा मार्क झुकरबर्ग नसून एक भारतीय व्यक्ती आहे. चला तर मग आज खासरेवर जाणून घेऊया फेसबुकच्या शोधाची खरी कहाणी…

दिव्य नरेंद्र हे नाव खूप कमी भारतीयांना माहिती असेल. ते एक अमेरिकेचे नागरिक आहेत पण ते मूळचे भारतीय आहेत. त्यांचे आईवडील अडचणीच्या काळात भारतातून अमेरिकेत स्थायिक झाले होते. दिव्य नरेंद्र यांचं शिक्षण बालपण अमेरिकेतच झाले. दिव्य नरेंद्र यांचे आई वडील हे पेशाने डॉक्टर आहेत.स्वतासारखं दिव्यला सुद्धा डॉक्टरच करावं असं त्यांचं स्वप्न होतं. पण दिव्यला काही हे मान्य नव्हते. त्यांच्यामध्ये इंटरप्रिन्योर बनण्याची जिद्द होती, त्यासाठी त्यांनी खूप संघर्ष केला. त्यांच्या या संघर्षाला यशही आले, कारण जगातील सर्वात मोठी सोशल नेटवर्किंग साईट फेसबुकची आयडिया ही त्यांची होती. लन त्यांना हे सिद्ध करण्यासाठी 2008 पर्यंत कोर्टाच्या निर्णयाची वाट बघावी लागली.

फेसबुकची खरी आयडिया ही दिव्य, त्याचा मित्र विंकलवास आणि इतर मित्रांची होती. पण मार्क झुकरबर्गने यामध्ये काही बदल करून ही आयडिया चोरली. दिव्यने 2004 मध्ये अमेरिकेत एका न्यायालयात मार्क विरुद्ध कायदेशीर केस दाखल केली. त्यांना यामध्ये यश आले, न्यायालयात सिद्ध झाले की फेसबुकची खरी आयडिया ही दिव्य आणि त्याच्या इतर मित्रांचीच आहे. यासाठी न्यायालयाने मार्क झुकरबर्ग याला 650 लाख डॉलर्सचा दंड ठोठावला. परंतु दिव्य याने समाधानी नव्हते. त्यांचं म्हणणं होतं की शेअर बाजारात जशी फेसबुकच्या शेअरची किंमत आहे त्याप्रकारे त्यांना पैसे नाही मिळाले.

दिव्य यांनी पुन्हा एकदा न्यायालयात याविरुद्ध दाद मागितली मात्र न्यायालयात यावेळी दिव्य याना हार पत्करावी लागली. मात्र कोर्टाने 2008 सालीचा निर्णय योग्य असल्याचे सांगितले. फेसबुकचा मालक आणि शोध लावणारा व्यक्ती म्हणून भलेही दिव्य याला कोणी ओळखत नसेल पण जेव्हा फेसबुकच्या शोधाची कहाणी लिहिली जाईल तेव्हा दिव्य यांची नक्कीच आठवण काढली जाईल.

फेसबुकच्या शोधाची खरी कहाणी-

फेसबुकचा शोध हार्वर्ड कनेक्शन सोशल साईटच्या निर्मिती प्रक्रियाच्या वेळी झाला. दिव्य हार्वर्ड कनेक्शन प्रोजेक्टवर खूप पुढेपर्यंत पोहचला होते. त्यानंतर बऱ्याच अवधीनंतर मार्क हा त्या प्रोजेक्टमध्ये सामील झाला होता. मार्कने यानंतर या प्रोजेक्टवर ताबा मिळवला आणि फेसबुक या नावाने एक डोमेन रजिस्टर करून त्याने तो जगासमोर आणला. दिव्य आज अमेरिकन बिझनेसमन म्हणून ओळखले जातात. 18 मार्च 1982 साली जन्मलेल्या दिव्य यांचे शिक्षण हार्वर्ड युनिव्हर्सिटी मधून झालेले आहे.

माहिती महत्वपूर्ण वाटल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका…

राजीव गांधी यांच्या बाबत तुम्हाला ह्या गोष्टी माहिती आहे का ?

राजीव गांधी उर्फ राजीव रतन गांधी यांचा जन्म २० ऑगस्ट १९४४ ला मुंबई येथे झाला. फिरोज गांधी व इंदिरा गांधी यांचे सुपुत्र राजीव गांधी. भारताचे ७ वे प्रधानमंत्री राजीव गांधी यांचा कार्यकाल १९८४ ते १९८९..

आपल्या मोठ्या भावासोबत राजीव गांधी यांनी प्राथमिक शिक्षण ड्युन स्कूल,देहरादून येथे पूर्ण केले त्यानंतर , Trinity College मध्ये त्यांचे शिक्षण झाले व पुढील शिक्षणा करिता ते Cambride Imperial Collge लंडन येथे पूर्ण केले. इंदिरा गांधीची हत्या झाल्या बरोबर त्यांना भारताचे प्रधानमंत्री घोषित करण्यात आले. त्यांचे भाऊ संजय गांधी यांच्या मृत्यू नंतर त्यांनी राजकारणात सक्रीय सहभाग घेतला.

राजीव गांधी यांचे नाव राजीव कसे ठेवण्यात आले ?
त्यांची आजी कमला गांधीच्या नावावरून त्यांचे नाव राजीव ठेवण्यात आले कारण असे कि कमला म्हणजे लक्ष्मी आणि लक्ष्मीचे सिंहासन कमळ म्हणजे राजीव…

वयाच्या ४० व्या वर्षी प्रधानमंत्री पदाची शपथ घेणारे राजीव गांधी हे सर्वात तरून भारताचे प्रधानमंत्री होते. राजीव गांधी यांचे प्रेम Antanio Manio (त्यांना आपण सध्या सोनिया गांधी म्हणून ओळखतो ) यांच्या सोबत झाले त्यानंतर दोघानेही लग्न करण्याचा निर्णय घेतला. UKमध्ये college मध्ये असताना दोघाच्या मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात झाले.

१९६६ ला शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर राजीव गांधी भारतात परतले व त्यांनी एअर इंडियात पायलटची नौकरी केली. येथे त्यांना ५००० रुपये महिन्याला पगार मिळत होता. राजीव गांधी हे संगीताचे चाहते होते Rolling Stones व Beetles हे त्याचे आवडते संगीत समूह होते. १९८० पर्यंत संजय गांधी यांच्या मृत्यु होण्यापूर्वी राजीव गांधी राजकारणापासून दूर होते. भावाच्या मृत्य नंतर राजीव गांधी १९८१ साली सर्वात पहिले लोकसभेवर निवडून आले.

Sam Pitroda सुध्दा मान्य करतात कि भारतातील डिजिटल क्रांतीचे जनक हे राजीव गांधी आहे. १९८२ साली त्यांना कॉंग्रेसच्या जनरल सेक्रेटरीपदी निवड करण्यात आली. याच काळात त्यांना राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धेची तयारी करण्याची जवाबदारी देण्यात आली व त्यांनी ती जवाबदारी सार्थपणे पार पाडली. आईच्या मृत्यूनंतर राजीव गांधी यांनी कॉंग्रेसला सर्वात मोठा विजय मिळवून दिला. ५४२ पैकी ४११ जागेवर कॉंग्रेसचे उमेदवार निवडून आले. निवडणूक प्रचारात त्यांनी २५० सभा घेतल्या व त्याचे अंतर पृथ्वीच्या अर्धी परिक्रमा होईल एवढे होते.

३० जुलै १९८७ रोजी त्याचावर प्राणघातक हल्ला झाला परंतु राजीव गांधी या हल्ल्यातून बचावले. विजयमुनिगे रोहणा डिसिल्वा हे हल्ला करणार्याचे नाव कारण २९ जुलै १९८७ रोजी त्यांनी श्रीलंका सोबत झालेला शांती प्रस्ताव आहे. राजीव गांधी यांना २१ मे ११९१ रोजी चेन्नई येथील श्रीपेरूमब्दूर येथील सभेत आत्मघाती बॉम्ब हल्यात वीरगती प्राप्त झाली. LITTE ह्या दहशतवादी संघटने तर्फे हा हल्ला करण्यात आला. १९९१ साली त्यांना मृत्यूपश्चात भारतातील सर्वोच्च सन्मान भारत रत्न देण्यात आला..

माहिती महत्वपूर्ण वाटल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका…

ते सध्या काय करतात ? अटलजीच्या परिवाराविषयी संपूर्ण माहिती

एखाद्या नेत्याचा नातेवाईक किंवा जवळील व्यक्ती त्याची हवा काय असते हे सर्वांनाच माहिती आहे. परंतु अटलजीच्या परिवाराविषयी फार कमी लोकांना माहिती आहे आणि त्यांनी आपल्या परिवाराचा स्वार्थ कधी बघितला पण नाही. हे सर्वांनाच माहिती आहे. अटलजी प्रमाणे त्यांचे कुटुंब काय करतात हे एक गूढच आहे. परंतु आम्ही माहिती शोधण्याचा प्रयत्न केला आणि आपल्याकडे हि माहिती देत आहोत.

अटल बिहारी वाजपेयी यांचा जन्म एका मोठ्या सयुंक्त कुटुंबात झाला आहे. त्यांना ३ भाऊ व ३ बहिणी आहेत. त्यांचे भाऊ आणि बहिण काय करतात ह्या विषयी माहिती आता आपण बघूया, १) अवध बिहारी यादव हे त्यांचे भाऊ मध्य प्रदेश सरकार मध्ये उप सचिव होते. त्यांचा जन्म ग्वालीअरला झाला आणि त्यांचा मृत्यू फेब्रुवरी १९९८ मध्ये झाला. २) सदा बिहारी यादव हे पुस्तक प्रकाशनचा व्यवसाय करतात. जन्म ग्वालीअरचा असून त्यांची मुलगी करुणा शुक्ला हि रायपुर येथून आमदार सुध्दा राहलेली आहे. ३) प्रेम बिहारी वाजपेयी मध्य प्रदेश राज्य सहकारी संस्थेत लिपिक होते. त्यांचा मुलगा नवीन वाजपेयी हा मेडिकल चालवितो आणि दुसरा मुलगा दीपक वाजपेयी हा बीजेपीचा पदाधिकारी आहे.

४) उर्मिला मिश्रा त्यांची बहिण गृहिणी आहे. जन्म १९३१ साली आणि मृत्यू ९ मे २००३ला झाला. त्यांचा मुलगा अनुप मिश्र हा माजी आमदार आहे. ५) विमल मिश्रा ह्या सुध्दा गृहिणी आहेत. त्यांचा मुलगा अरुण हा सार्वजनिक बांधकाम विभागात काम करतो. ६)कमला देवी ह्या सर्वात लहान बहिण त्यांच्या बद्दल आम्हाला जास्त माहिती उपलब्ध होऊ शकली नाही परंतु त्या गृहिणी आहेत. आणि आपल्या परिवारासोबत आजही असतात.

आपल्याला हि माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा व आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका.

अपहरण केलेल्या विमानातून अशा प्रकारे अटल वाजपेयी यांनी ४८ प्रवाशांची केली सुखरूप सुटका.. वाचा हा शौर्यदायी किस्सा

अटल वाजपेयी यांच्या साहसाचा एक किस्सा कधीच समोरआला नाही. हा किस्सा अटलजी वाजपयी किती शौर्यवान होते हे दाखवून देतो. लालजी टंडन या प्रसिद्ध व्यक्तीने हा किस्सा आज तक या वाहिनीच्या पत्रकाराला सांगितला आहे. लालजी टंडन यांनी काय किस्सा सांगितला आहे तो त्यांच्याच शब्दात अवश्य वाचा.

२२ जानेवारी १९९२ साली लखनो वरून दिल्ली येथे जाणाऱ्या विमानात एका प्रवाशाने एअर इंडियाच्या विमानाला हायजॅक केले होते. त्या विमानात एकूण ४८ व्यक्ती होते. विमान नेमकेच उडालेच कि त्या प्रवाशाने आपल्याकडे केमिकल बॉम्ब असून जर विमान पुन्हा लखनौ ला वळवले नाही तर बॉम्बचा स्फोट करायची धमकी दिली. हि धमकी ऐकून विमानाच्या पायलट ला धक्का बसला तसेच विमानातील सर्व प्रवाशी घाबरलेल्या अवस्थेत राहिले. लागलीच पायलट ने विमानतळ ऍथॉरिटी ला विमानात एका प्रवाशाकडे बॉम्ब असून त्याने विमान हायजॅक केल्याची गोष्ट कळवली. काही वेळातच विमान ४८ प्रवाशांसह खाली लखनौ विमानतळावर उतरवले.

विमान उतरल्यावर विमानाला एका बाजूला नेण्यात आले आणि अजून हि त्या हायजॅकर ला काय हवंय याची माहिती कोणाला नव्हती कि त्यांनी काही बोलणे केले होते. त्या काळात उत्तरप्रदेश मध्ये राष्ट्रपती शासन लागलेले होते. विमानातील प्रवाशी भीतीने थरथरत होते. त्या दिवशी अटल वाजपेयी लखनौ मध्ये होते. ते सर्किट हाऊस वर आपल्या कार्यकर्त्यांसह जेवण करायला बसलेले होते. अटल वाजपेयी तेव्हा विरोधी पक्षातील एक तागडे व्यक्तिमत्व होते. जेवण करणार तेव्हाच तत्कालीन जिल्हाधिकारी अशोक प्रियदर्शी व लाल जी टंडन हे भयभीत होऊन जोराचा सुस्कारा टाकत आले आणि त्यांनी अटलजी ना सांगितले कि लखनौ विमानतळावर एकाने विमान हायजॅक केले आहे आणि तो आपल्याशी बोलण्याची मागणी करतोय. ४८ प्रवाशांचा जीव धोक्यात आहे. अटलजीने जेवण तसेच टाकून विमानतळ गाठले.

विमानतळावर पोहचल्यावर अटलजी यांनी हायजॅकर सोबत संभाषण करायचा प्रयत्न केला पण हायजॅकर ला हे अटलजी बोलत आहेत असा विश्वास आला नाही. त्यामुळे तो विमान बॉम्ब ने उडवण्याची धमकी देत होता. तेव्हा मोठ्या ध्येयाने अटलजी यांनी परिस्थिती सांभाळत हायजॅकर च्या जवळ जाण्याची तयारी केली. पण प्रशासनाने परवानगी दिली नाही पण अटलजी वाजपेयी यांनी मोठा धोका पत्करत त्या हायजॅकरला भेटून बोलू असे कालवून प्रशासनाचे मन वळवले.

अटलजी वाजपेयी यांच्या मागणी बाबत प्रशासन सहमत झाले आणि त्यांच्या सोबत सुरक्षा रक्षक देऊन त्यांना हायजॅकर च्या विमानापासीं जायची परवानगी दिली. अटलजी वाजपेयी विमानतळावर ज्या ठिकाणी हायजॅक विमान आहे तिथे गेले त्यांच्या सोबत अशोक प्रियदर्शनी व लाल जी टंडन हे होते. विमानाजवळ गेल्यावर अशोक प्रियदर्शी यांनी विमानात जाऊन हायजॅकरला सांगितले कि अटलजी वाजपेयी येथे आले आहेत त्यांच्या शी बोल तर त्याला त्याच्यावर विश्वास नव्हता तर शेवटी आपल्या जीवाची चिंता ना करता अटलजी ने विमानात जाण्याचा निर्णय घेतला.

अटलजी ने अत्यंत धाडस केले व हायजॅकर असलेल्या विमानात धडक मारली ते हायजॅकर ला भेटले व त्याच्याशी संभाषण सुरु केले तेव्हा लाल जी टंडन यांनी हायजॅकर ला सांगितले कि एवढा मोठा तुला भेटायला आला आहे त्यांच्या पायाशी लागायला हवे व तुझ्या मागण्या कळवायला हव्यात तर हायजॅकर त्यांच्या पायाशी लागलाच कि सुरक्षा रक्षकांनी त्याला पकडून त्याच्या जवळील वस्तू हिसकावून घेतली. शेवटी त्याच्याकडे बॉम्ब नव्हता पण अटलजी यांनी जी समयसूचकता दाखवली धाडस दाखवले त्याचे सर्वत्र कौतुक झाले. विमानातील सर्व प्रवाशाने त्यांचा जयजयकार केला.

हि घटना आता जेष्ठ नेते लाल जी टंडन यांनी सांगितली आहे. या घटनेवरून अटलजी चे एक वेगळे स्वरूप आपल्याला पाहायला मिळाले . आपल्याला हा किस्सा आवडला तर नक्की शेअर करा

भारतरत्न अटल बिहारी वाजपेयी यांचा संपूर्ण जीवनपट व्हिडीओ स्वरुपात नक्की बघा

वाजपेयी याना आधुनिक राजकारणाचा भीष्म पितामह चा रूपात ओळखले जाते. ते आपल्या भाषणाने सगळयांचे मन मोहून घेत. विरोधक देखील त्यांच्या भाषणा मुळे आणि त्यांच्या स्वभावामुळे त्यांचा कडे आकर्षित होत, त्यांना मान सन्मान देत. आज त्याचा वाढदिवसा निमित्य अटल जी बद्दल काही रौचक गोष्टी ज्या सहसा कोणाला माहिती नाहीत. ते देशातील पहिलेच नेते ज्यांनी 1977 मध्ये संयुक्त राष्ट्रा च्या सभेत हिंदीत भाषण दिल. या अगोदर कोणी तिकडे हिंदी मध्ये भाषण दिले नव्हते. अटलजी यांनीच हिंदीला संयुक्त राष्ट्रांत ओळख मिळवून दिली.ते धाडसी निर्णय घ्यावयास अजिबात घाबरत नसत. भारताने 11 मे 1998 रोजी पोकरण येथे अणू चाचणी घेतली. त्या वेळी अटलची यांचं सरकार होत. यामुळे सर्व विकसित देशांनी भारतावर खूप प्रकारचे निर्बंध लादले. याची कल्पना असताना अटलजींनी भारताला नुक्लिर स्टेट बनवायला हे जोखीम घेतली. त्यांचा काळातच अग्नी 2 आणि आणू यांची यशस्वी चाचणी भारताने घेतली.

आर. आर. आबा यांचे मृत्युशी झुंज देताना हे होते शेवटचे शब्द…

आर आर आबा महाराष्ट्राचे सर्वात लाडके आणि कर्तव्यदक्ष उपमुख्यमंत्री होते. आयुष्यातील शेवटच्या दिवसात त्यांना फार बोलता येत नसे परंतु ते चिठ्ठीवर लिहून आपल्या जवळील लोकाच्या नेहमी सम्पर्कात राहिले. यावरून तुम्हाला अंदाज येईलच कि आबांना किती जनतेविषयी कळवळा होता. शेवट पर्यंत ते समस्या सोडविण्याकरिता अग्रणी होते. आज आपण अशीच एक आबाची आठवण बघूया शेवटच्या दिवसात त्यांनी स्मिता दीदींना दिलेला शब्द बघूया..

आर आर आबांची एक सवय होती. ते कोणत्याही भागात गेले तर त्यांच्या गावची अंजनीची सासुरवासिन त्या गावाच्या आसपास असेल तर आबा हमखास जायचे आपल्या बहिणीच्या भेटीला. अगदी ते जिल्हा परिषद सदस्य होते तेव्हापासून ते आमदार, मंत्री झाल्यावरही ते आपल्या गावच्या लेकीची भेट घ्यायची चुकवत नसत. अनेकदा असं व्हायचं आबा त्या गावाला अगोदर येवून गेलेले असायचे. कधी तेच सांगायचे अमुक गावात मारुतीच्या देवळासमोर चला. तिथ जायचं आहे माझ्या बहिणीकड. त्यांची स्मरणशक्ती पाहून थक्क होणार्या सोबत्यांना ते सांगायचे ,”स्कूटरवरून आलो होतो बाबा म्हणून रस्ता लक्षात आहे” हा दौरा अचानक असायचा. आले आबांच्या मना तिथे कोणाचे चालेना, असा प्रकार असायचा. आमच्या गावच्या बबूमावशी गिरीगोसावी यांच्या घरी आले होते आबा असेच एकदा.

लीलावती मध्ये आबांना अनेक लोक भेटायला येत होते. हॉस्पिटल रेकॉर्ड नुसार आबांना रोज ८०० ते ९०० लोक भेटायला येत असे. एवढ्या लोकांना चहा पोहचवणे शक्य नव्हते परंतु परंतु आबांनी स्मिता दीदीस लिहून दिले कि सर्वाना चहा दे! स्मिता दीदींना एवढा चहा रोज पुरविणे शक्य नव्हते तरी आबांनी आग्रह केला आणि लिहून दिले कि ” दुरून आली आहे लोक हे सर्व आपली माणस आहेत स्मिता तुला विनंती करतो कि प्रत्येक व्यक्तीला आलेल्या चहा दे” हे शब्द वाचून अंगावर काटा येतो कि जो व्यक्ती मरणाच्या दारात उभा आहे तरी शेवटपर्यंत आपल्या लोकांचा विचार करतो. आबांनी अनेक वेळा परिवाराला गोष्टी कळू नये म्हणून लपवून ठेवल्या आपली बिमारी सुध्दा त्यांना परिवाराला व लोकांना धक्का द्यायचा नव्हता. त्यांनी स्मिता दीदी जवळ खंत देखील लिहून व्यक्त केले कि त्यांना प्रत्येकाला बोलता येत नाही. आबांनी शेवटचा शब्द लिहून दिलेला आई हा आहे. त्याच काळात दुसऱ्या मुलीचा वाढदिवस होता तिला सुध्दा शुभेच्छा लिहून दिल्या.

हे सर्व शब्द हृदयास छेद पाडणारी आहेत. परंतु आबांनी शेवटपर्यंत जनतेचा विचार केला हि गोष्ट मन हलवून जाते. आबांनी शेवटच्या श्वासापर्यंत जनतेची सेवा केली आणि माणसांची काळजी घेतली हे विशेष आहे. आबाचा कधिही आबासाहेब नाही झाला यावरुन त्यांचा स्वभाव आपल्या ध्यानात येईल. आबाला खासरे तर्फे सलाम..
आपल्याला हि माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा व आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका..

ऑलिंपिकमध्ये भारताला सर्वात पहिले पदक मिळवून देणारे मराठी मल्ल खाशाबा जाधव यांच्या विषयी खासरे माहिती

स्वतंत्र भारताचे नाव ऑलिंपिकच्या तक्त्यावर (वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात) प्रथम कोरणारे कुस्तीपटू खाशाबा दादासाहेब उर्फ के. डी. जाधव यांचा जन्म कराड तालुक्यातील कृष्णा नदीच्या काठावरील गोळेश्र्वर या छोट्या खेड्यात झाला. त्यांचे शालेय शिक्षण कराडच्या टिळक हायस्कूल मध्ये १९४०-४७ या दरम्यान झाले. त्यांचे आजोबा नानासाहेब हे उत्तम कुस्तीपटू असल्याने घरातील वातावरणही कुस्तीमय होते. शालेय जीवनातच त्यांनी कुस्तीबरोबरच भारोत्तोलन(वेटलिफ्टिंग), जलतरण, धावणे, जिम्नॅस्टिक, मल्लखांब आदी खेळांतही यश मिळविले होते. वडील दादासाहेब हे कुस्तीचे प्रशिक्षक असल्याने त्यांना कुस्तीचे प्रशिक्षण वयाच्या अवघ्या पाचव्या वर्षापासून वडिलांकडून मिळू लागले. घरची परिस्थिती बेताचीच होती. साधा,शांत,विनम्र,मितभाषी व कोणत्याही गोष्टीची तक्रार न करण्याचा आईचा स्वभाव त्यांच्या अंगी उतरला होता. गावागावांत भरणार्‍या उरुस, जत्रांमध्ये कुस्तीचे फड पाहण्यासाठी ते वडिलांबरोबर जात. एप्रिल, १९३४ मध्ये रेठरे गावात भरलेल्या कुस्ती स्पर्धेत अवघ्या दोन मिनिटांतच प्रतिस्पर्धी मल्लास चीत करून वयाच्या आठव्या वर्षी त्यांनी पहिली कुस्ती जिंकली. कुस्तीचे शास्त्रशुद्ध शिक्षण त्यांना टिळक विद्यालयामध्ये मिळाले. मोठे कुस्तीपटू बनायचे हा निर्धारही त्यांनी तेव्हाच केला. कुस्तीबरोबरच शिक्षणातही त्यांनी अव्वल स्थान राखले होते. टिळक विद्यालयात खाशाबांना बाबुराव वळवडे व बेलापुरे गुरूजींनी कुस्तीविषयक मार्गदर्शन केले होते. दरम्यान १९४२ च्या चलेजाव आंदोलनातही ते काही काळाकरिता सहभागी झाले. भूमिगतांना वसतिगृहातील आपल्या खोलीत लपवणे; ब्रिटिशविरोधी पत्रके वाटणे ही कामे त्यांनी केली. १९४८ ते १९५४ या काळात कोल्हापूर येथील राजाराम महाविद्यालयात शिक्षण घेत असताना त्यांच्या कुस्तीच्या कारकीर्दीला खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली. आपल्या अफाट कुस्ती कौशल्याने आंतरमहाविद्यालयीन स्पर्धेप्रमाणेच आंतरविद्यापीठ स्पर्धेतहीत्यांनी सातत्यपूर्ण कामगिरी केली. जिद्दीने व चिकाटीने त्यांनी राष्ट्रीय स्तरावरही विजेतेपद मिळविले. त्यायोगे ते ऑलिंपिक स्पर्धेसाठी पात्र ठरले. १५ ऑगस्ट, १९४७ या भारताच्या पहिल्या स्वातंत्र्यदिनीच भारताचा तिरंगा ऑलिंपिकमध्ये फडकविण्याचा निश्चय त्यांनी केला.

त्या काळी खेळाचे व्यावसायिकीकरण झालेले नसल्याने पुरस्कर्ते ही संकल्पना अस्तित्वात नव्हती. तसेच खेळ,देशासाठी पदक यांबाबत शासन, तत्कालीन लोक आग्रही नव्हते, जागरुक नव्हते. त्यामुळे ऑलिंपिकला स्वखर्चाने जाण्यासाठी त्यांना अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला. मित्र, कुस्तीप्रेमी शिक्षक, टिळक हायस्कूलचे विद्यार्थी, गोळेश्र्वर गावातील लोक व कोल्हापूरचे छत्रपती यांनी केलेल्या आर्थिक सहकार्यातून त्यांनी ऑलिंपिकला जाण्यासाठी रक्कम उभी केली.१९४८ व १९५२ या दोन्ही स्पर्धांत सहभागी होण्यासाठी त्यांनी स्वत: घरोघरी जाऊन पैसे गोळा केले होते.१९५२ मध्ये तत्कालीन सरकारनेही खाशाबांना विशेष सहकार्य केले नव्हते. या प्रतिकूल परिस्थितीतही कुस्तीची तयारी, मॅटवरील सराव करणे, परदेशी जाण्यासाठीच्या प्रशासकीय पूर्तता करणे, त्यांना ऑलिंपिकला पाठवण्यास विरोध करणार्‍या यंत्रणांचा-घटकांचा विरोध मोडून काढणे आणि शिवाय निधी गोळा करणे – अशा अनेक आघाड्यांवर खाशाबा लढत होते. १९४८ च्या लंडन ऑलिंपिक स्पर्धेत ऑस्ट्रेलियन मल्लाला पहिल्या काही मिनिटांतच चीतपट करून प्रेक्षकांना त्यांनी अचंबित केले आणि ५२ किलो फ्लायवेट गटात सहावे स्थान मिळविले. वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात ऑलिंपिकमध्ये १९४८ पर्यंत इतक्या वरचा क्रमांक मिळविणारे ते पहिले भारतीय क्रीडापटू ठरले. संपूर्ण देशात मॅटवरची कुस्ती माहीत नसताना त्यांनी मॅटवर हे यश मिळवले हे विशेष ! या कामी त्यांना त्यांचे गुरू,राजाराम महाविद्यालयातील प्राध्यापक गोविंद पुरंदरे यांचे मोलाचे सहकार्य व मार्गदर्शन मिळाले. लंडन ऑलिंपिक स्पर्धेत सहाव्या क्रमांकावर समाधान मानावे लागूनही निराश न होता पुढील हेलसिंकी ऑलिंपिक स्पर्धेसाठी खाशाबांनी जय्यत तयारी सुरू केली.

हेलसिंकीमध्ये खाशाबा १२५ पौंड बॅटमवेट गटात सहभागी झाले होते. या गटात २४ देशांतील मल्लानी भाग घेतला होता. कॅनडा, मेक्सिको, जर्मनी या देशांच्या मल्लाचा पराभव करत, अखेर २३ जुलै, १९५२ रोजी या स्पर्धेत त्यांनी भारताला पहिले कास्यपदक मिळवून दिले, एक अभूतपूर्व इतिहास घडवला. भारतीय क्रीडा-इतिहासात ऑलिंपिकमध्ये अजोड कामगिरी करणारे खाशाबा जाधव हे पहिलेच ऑलिंपिकवीर ठरले.(याच स्पर्धेत वेगळ्या वजन-गटात खाशाबांचे सहकारी कृष्णराव माणगावे सहभागी झाले होते.यांचेही कास्यपदक अवघ्या एका गुणाने हुकले होते.) ऑगस्ट, १९५२ मध्ये मायदेशी परतल्यावर; गोळेश्र्वर, कराड व कोल्हापूर येथील लोकांनी त्यांचे जंगी स्वागत केले. १०१ बैल जोडलेल्या गाडीतून त्यांची जंगी मिरवणूक कराड ते गोळेश्र्वर या मार्गावर काढण्यात आली. कोल्हापूरच्या राजाराम महाविद्यालयात त्यांचा सत्कार करण्यात आला, तसेच कोल्हापुरातील सर्व तालमींनी एकत्र येऊन त्यांचा व कृष्णराव माणगावे यांचाही मिरवणुकीसह गौरव केला. कोल्हापुरातील शहाजी लॉ महाविद्यालयाचे प्राचार्य दाभोळकर यांनी खाशाबांना ऑलिंपिकला जाण्याकरीता सहकार्य करण्यासाठी स्वत:चा बंगला गहाण टाकला होता. खाशाबा हे उपकार विसरले नाहीत. यशस्वी होऊन परतल्यानंतर त्यांनी कुस्त्यांची दंगल (स्पर्धा) भरवली. कोल्हापूरच्या खासबाग मैदानातील दंगलीत त्यांनी स्वत: बर्‍याच कुस्त्या जिंकून बक्षिसाची रक्कम मिळवली. हीच रक्कम त्यांनी प्रा. दाभोळकरांना (ते पैसे घेण्यास तयार नसताना) आग्रहाने बंगला सोडवण्यासाठी दिली. हा प्रसंग सचोटी, खेळावरची निष्ठा, सहकार्याची भावना व प्रामाणिकपणा या मूल्यांवर प्रकाश टाकतो, तसेच तत्कालीन व्यवस्थेवरही प्रकाश टाकतो.

१९५३ मध्ये जपानी मल्ल भारताच्या दौर्‍यावर आले होते. या वेळी झालेल्या कुस्त्यांत खाशाबांनी युनोमोरी या जागतिक विजेत्या जपानी मल्लाचा चितपट करून पराभव केला आणि आपली विजयी घोडदौड कायम राखली. पुढे १९५५ मध्ये ते पोलीस उपनिरीक्षक म्हणून पोलीस दलात रुजू झाले. पोलीस खात्याच्या अनेक क्रीडास्पर्धा त्यांनी गाजवल्या. राष्ट्रीय क्रीडा प्रशिक्षक म्हणूनही भूमिका बजावली. १९८२ च्या दिल्लीतील आशियाई क्रीडा स्पर्धेत त्यांना क्रीडाज्योत थोडा वेळ हाती घेऊन वाहण्याचा सन्मान मिळाला. पण त्यांच्या परक्रमाचे महत्त्व समजून त्यांना मानसन्मान दिला गेला नाही एवढे नक्की. त्यांनी सुमारे २७ वर्षे पोलीस दलात नोकरी केली. साहाय्यक पोलीस आयुक्त पदावरून, मुंबईतून ते निवृत्त झाले. अतिशय प्रामाणिकपणे नोकरी केलेल्या खाशाबांना आपले निवृत्तीवेतन मिळवण्यासाठी संघर्ष करावा लागला होता. ‘पहिल्या ऑलिंपिक पदक विजेत्या खेळाडूला अशी वागणूक’ हे आपल्या व्यवस्थेचे दुर्दैव होय! एक-दोन संस्थांनी मात्र त्यांना पुरस्कार दिले, शासनाने त्यांना मरणोत्तर पुरस्कार दिले. फाय फाउंडेशन जीवन गौरव पुरस्कार (मार्च, १९८३) , १९९० साली मेघनाथ नागेश्वर पुरस्कार(मरणोत्तर), १९९३ साली शिवछत्रपती पुरस्कार(मरणोत्तर), २००१ मध्ये केंद्र शासनाचा अर्जुन पुरस्कार (मरणोत्तर) या पुरस्कारांनी त्यांना सन्मानीत करण्यात आले. खाशाबांच्या विजयाची आठवण म्हणून कोल्हापूरला ‘विजयी मल्लाचे’ एक शिल्प घडवण्यात आले. १९६० मध्ये हे शिल्प कोल्हापूरच्या भवानी मंडपात स्थापन करण्यात आले. या शिल्पासह गोळेश्र्वर गावातील एका तालमीच्या माध्यमातून त्यांच्या स्मृती जतन करण्यात आल्या आहेत. वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात ऑलिंपिक पदकाच्या इतिहासाचा भारतासाठी श्रीगणेशा करणार्‍या या ऑलिंपिकवीराचे कराड येथे अपघाती निधन झाले. ऑलिंपिकमध्ये भारताला वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात पुढील पदक मिळण्यास सुमारे ५० वर्षे जावी लागली व कुस्तीत पदक मिळवण्यासाठी ५६ (१४ स्पर्धा) वर्षे जावी लागली, यावरून खडतर परिस्थितीतही खाशाबांनी मिळवलेल्या पदकाचे महत्त्व लक्षात येते.

साभार- पै.गणेश मानुगडे

४८ पाकिस्तान्यांना मारणारे “महावीर दिगेंद्र सिंग” यांची अंगावर काटा आणणारी कथा एकदा बघाच…

४८ पाकिस्ताने मारून पाकिस्तानी मेजरची सरळ मान कापून आणणारे दिगेन्द्र सिंग हे आहे. त्यांना सरकारने महावीरचक्राने सन्मानित करण्यात आले होते. याची हि संपूर्ण घटना अंगावर नक्की काटा आणणारच. चार्ली कंपनीचे हे जवान १ जून ते १२ जून पर्यंत हे अभियान चालले ६०० मिटर पुढे क्षत्रू आणि १२ तारखीला हा हल्ला सुरु झाला. त्यांचे हे अनुभव चित्रपट कथे पेक्षाही रोमांचक आहे. नक्की बघा आणि शेअर करायला विसरू नका.. आपल्याला हि माहिती आवडल्यास शेअर करायला विसरू नका व आमचे पेज नक्की लाईक करा..

इंजिनिअरिंग सोडून त्यांनी थाटले चहाचे दुकान , वर्षभरात ७० लाखाचा नफा…

उत्‍तर प्रदेशातील दोन युवांनी इंजिनिअरिंग सोडून चहा विकण्याचा व्यवसाय केला आहे. सुरूवातीला त्यांनी १ लाख रूपये भांडवल टाकले होते, त्यांनी एका वर्षात ७० लाख रूपये कमावले आहेत. अभिनव टंडन आणि प्रमीत शर्मा यांनी हे घवघवीत यश मिळवले आहे.

प्रमित सॉफ्टवेयर इंजीनियर आहे व अभिनव टंडन इलेक्ट्रीकल इंजिनियर आहे. दोघेही देशातील नामांकित कंपनीत लाखोच्या पैकेजवर नौकरी करत होते. अभिनव व प्रमितला शिक्षण सुरु असताना बिझनेसची आवड निर्माण झाली होती. येथूनच त्यांना नवीन व्यवसाय सुरवात करायची कल्पना आली. परंतु यांना असा व्यवसाय सुरु करायचा होता ज्यामध्ये गुंतवणूक कमी आणि फायदा जास्त होईल आणि जास्तीत जास्त लोकांना रोजगार द्यायचा हा त्यांचा प्रमुख उद्देश होता.

अभिनव सांगतो कि त्याचा बिझनेस पार्टनर प्रमित आणि तो नौकरी करत होता तेव्हा अनेक वेळेस त्यांना टपरीवर शिळा चहा पाजायचे. सोबतच टपरीवर स्वच्छता नसायची. यावेळेस त्यांनी विचार केला कि जर लोकांना स्वच्छ जागा आणि चांगली चहा दिली तर अनेक लोकांना हे आवडल.
काही नवीन करायची प्रबळ इच्छा होती त्यामुळे दोघानेही नौकरी सोडली. आणि आपल्या जमा पैस्यातून १ लाख रुपये गुंतवून नोएडा सेक्टर १६ मध्ये मेट्रो स्टेशन जवळ पहिला टी-स्टॉल सुरु केला. पहिल्या वर्षीच दोघांना जवळपास ७० लाख रुपयाचा नफा आला. चाय कॉलिंग हा त्यांचा ब्रॅण्ड आता ३५ लोकांना रोजगार उपलब्ध करून देतो.

चाय कॉलिंग असा चहाचा ब्रॅण्ड त्यांनी तयार केला आहे. हे दोघेही चहाची होम डिलेवरी देतात. वेगवगळ्या १५ फ्लेवरची येथे चहा मिळतो. ५ रुपया पासून २५ रुपया पर्यत या चहाची किंमत आहे. विशेष हे सर्व इको फ्रेंडली आहे पेपर किंवा कुल्लड मध्ये चहा दिला जातो. खाजगी कार्यालयातून त्‍यांच्‍यासोबत अनेक ग्राहक जोडले गेले आहेत. आता शासकीय आणि निम शासकीय कार्यालयातही त्यांचे ग्राहक आहेत.

चहा कॉलिंग’ नावाने त्‍यांनी एका वर्षापूर्वी ९ टी-स्टॉल सुरू केले. त्‍यापैकी ६ बरेलीमध्‍ये तर ३ नोयडामध्‍ये आहेत.या सर्व स्टालच्या माध्‍यमातून त्‍यांनी वर्षभरात ७० लाख रुपयांची कमाई केली. आता देशातील इतरही शहरात टी-स्‍लॉट सुरू करण्‍याची योजना त्यांनी आखली आहे.

त्यांच्या या कार्यास खासरेचा सलाम.. लेख आवडल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका..