भारतातील सर्वात मोठी दहा धरणं बघितली आहेत का? बघा व्हिडीओ…

धरण बांधण्याचा निसर्गावर आणि पर्यावरणावर आघात होतोच. पण मोठी आणि उथळ धरणं एका परीने पाणथळ जागा निर्माण करून निसर्ग वाढीला हातभारच लावतात. धरणांमुळे शेतीला पाणी, पेयजल, विद्युतनिर्मिती यांच्यासारखे अनेक लाभ मिळतात. भारतातील अनेक धरणं स्थापत्यशास्त्राचा अजोड नमुना आहेत. उत्तराखंडमधील टिहरी, पंजाब आणि हिमाचल प्रदेशच्या सीमेवर सतलज नदीवर असलेले भाक्रा धरण हे भारतातील सर्वात मोठे धरणं आहेत. तर हिराकुंड हा स्वतंत्र भारतातील हा पहिला सर्वात मोठा बहुउद्देशीय प्रकल्प होता. बघूया भारतातील १० सर्वात मोठी धरणं व्हिडीओमधून…

माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका..

अपहरण केलेल्या विमानातून अशा प्रकारे अटल वाजपेयी यांनी ४८ प्रवाशांची केली सुखरूप सुटका.. वाचा हा शौर्यदायी किस्सा

अटल वाजपेयी यांच्या साहसाचा एक किस्सा कधीच समोरआला नाही. हा किस्सा अटलजी वाजपयी किती शौर्यवान होते हे दाखवून देतो. लालजी टंडन या प्रसिद्ध व्यक्तीने हा किस्सा आज तक या वाहिनीच्या पत्रकाराला सांगितला आहे. लालजी टंडन यांनी काय किस्सा सांगितला आहे तो त्यांच्याच शब्दात अवश्य वाचा.

२२ जानेवारी १९९२ साली लखनो वरून दिल्ली येथे जाणाऱ्या विमानात एका प्रवाशाने एअर इंडियाच्या विमानाला हायजॅक केले होते. त्या विमानात एकूण ४८ व्यक्ती होते. विमान नेमकेच उडालेच कि त्या प्रवाशाने आपल्याकडे केमिकल बॉम्ब असून जर विमान पुन्हा लखनौ ला वळवले नाही तर बॉम्बचा स्फोट करायची धमकी दिली. हि धमकी ऐकून विमानाच्या पायलट ला धक्का बसला तसेच विमानातील सर्व प्रवाशी घाबरलेल्या अवस्थेत राहिले. लागलीच पायलट ने विमानतळ ऍथॉरिटी ला विमानात एका प्रवाशाकडे बॉम्ब असून त्याने विमान हायजॅक केल्याची गोष्ट कळवली. काही वेळातच विमान ४८ प्रवाशांसह खाली लखनौ विमानतळावर उतरवले.

विमान उतरल्यावर विमानाला एका बाजूला नेण्यात आले आणि अजून हि त्या हायजॅकर ला काय हवंय याची माहिती कोणाला नव्हती कि त्यांनी काही बोलणे केले होते. त्या काळात उत्तरप्रदेश मध्ये राष्ट्रपती शासन लागलेले होते. विमानातील प्रवाशी भीतीने थरथरत होते. त्या दिवशी अटल वाजपेयी लखनौ मध्ये होते. ते सर्किट हाऊस वर आपल्या कार्यकर्त्यांसह जेवण करायला बसलेले होते. अटल वाजपेयी तेव्हा विरोधी पक्षातील एक तागडे व्यक्तिमत्व होते. जेवण करणार तेव्हाच तत्कालीन जिल्हाधिकारी अशोक प्रियदर्शी व लाल जी टंडन हे भयभीत होऊन जोराचा सुस्कारा टाकत आले आणि त्यांनी अटलजी ना सांगितले कि लखनौ विमानतळावर एकाने विमान हायजॅक केले आहे आणि तो आपल्याशी बोलण्याची मागणी करतोय. ४८ प्रवाशांचा जीव धोक्यात आहे. अटलजीने जेवण तसेच टाकून विमानतळ गाठले.

विमानतळावर पोहचल्यावर अटलजी यांनी हायजॅकर सोबत संभाषण करायचा प्रयत्न केला पण हायजॅकर ला हे अटलजी बोलत आहेत असा विश्वास आला नाही. त्यामुळे तो विमान बॉम्ब ने उडवण्याची धमकी देत होता. तेव्हा मोठ्या ध्येयाने अटलजी यांनी परिस्थिती सांभाळत हायजॅकर च्या जवळ जाण्याची तयारी केली. पण प्रशासनाने परवानगी दिली नाही पण अटलजी वाजपेयी यांनी मोठा धोका पत्करत त्या हायजॅकरला भेटून बोलू असे कालवून प्रशासनाचे मन वळवले.

अटलजी वाजपेयी यांच्या मागणी बाबत प्रशासन सहमत झाले आणि त्यांच्या सोबत सुरक्षा रक्षक देऊन त्यांना हायजॅकर च्या विमानापासीं जायची परवानगी दिली. अटलजी वाजपेयी विमानतळावर ज्या ठिकाणी हायजॅक विमान आहे तिथे गेले त्यांच्या सोबत अशोक प्रियदर्शनी व लाल जी टंडन हे होते. विमानाजवळ गेल्यावर अशोक प्रियदर्शी यांनी विमानात जाऊन हायजॅकरला सांगितले कि अटलजी वाजपेयी येथे आले आहेत त्यांच्या शी बोल तर त्याला त्याच्यावर विश्वास नव्हता तर शेवटी आपल्या जीवाची चिंता ना करता अटलजी ने विमानात जाण्याचा निर्णय घेतला.

अटलजी ने अत्यंत धाडस केले व हायजॅकर असलेल्या विमानात धडक मारली ते हायजॅकर ला भेटले व त्याच्याशी संभाषण सुरु केले तेव्हा लाल जी टंडन यांनी हायजॅकर ला सांगितले कि एवढा मोठा तुला भेटायला आला आहे त्यांच्या पायाशी लागायला हवे व तुझ्या मागण्या कळवायला हव्यात तर हायजॅकर त्यांच्या पायाशी लागलाच कि सुरक्षा रक्षकांनी त्याला पकडून त्याच्या जवळील वस्तू हिसकावून घेतली. शेवटी त्याच्याकडे बॉम्ब नव्हता पण अटलजी यांनी जी समयसूचकता दाखवली धाडस दाखवले त्याचे सर्वत्र कौतुक झाले. विमानातील सर्व प्रवाशाने त्यांचा जयजयकार केला.

हि घटना आता जेष्ठ नेते लाल जी टंडन यांनी सांगितली आहे. या घटनेवरून अटलजी चे एक वेगळे स्वरूप आपल्याला पाहायला मिळाले . आपल्याला हा किस्सा आवडला तर नक्की शेअर करा

आर. आर. आबा यांचे मृत्युशी झुंज देताना हे होते शेवटचे शब्द…

आर आर आबा महाराष्ट्राचे सर्वात लाडके आणि कर्तव्यदक्ष उपमुख्यमंत्री होते. आयुष्यातील शेवटच्या दिवसात त्यांना फार बोलता येत नसे परंतु ते चिठ्ठीवर लिहून आपल्या जवळील लोकाच्या नेहमी सम्पर्कात राहिले. यावरून तुम्हाला अंदाज येईलच कि आबांना किती जनतेविषयी कळवळा होता. शेवट पर्यंत ते समस्या सोडविण्याकरिता अग्रणी होते. आज आपण अशीच एक आबाची आठवण बघूया शेवटच्या दिवसात त्यांनी स्मिता दीदींना दिलेला शब्द बघूया..

आर आर आबांची एक सवय होती. ते कोणत्याही भागात गेले तर त्यांच्या गावची अंजनीची सासुरवासिन त्या गावाच्या आसपास असेल तर आबा हमखास जायचे आपल्या बहिणीच्या भेटीला. अगदी ते जिल्हा परिषद सदस्य होते तेव्हापासून ते आमदार, मंत्री झाल्यावरही ते आपल्या गावच्या लेकीची भेट घ्यायची चुकवत नसत. अनेकदा असं व्हायचं आबा त्या गावाला अगोदर येवून गेलेले असायचे. कधी तेच सांगायचे अमुक गावात मारुतीच्या देवळासमोर चला. तिथ जायचं आहे माझ्या बहिणीकड. त्यांची स्मरणशक्ती पाहून थक्क होणार्या सोबत्यांना ते सांगायचे ,”स्कूटरवरून आलो होतो बाबा म्हणून रस्ता लक्षात आहे” हा दौरा अचानक असायचा. आले आबांच्या मना तिथे कोणाचे चालेना, असा प्रकार असायचा. आमच्या गावच्या बबूमावशी गिरीगोसावी यांच्या घरी आले होते आबा असेच एकदा.

लीलावती मध्ये आबांना अनेक लोक भेटायला येत होते. हॉस्पिटल रेकॉर्ड नुसार आबांना रोज ८०० ते ९०० लोक भेटायला येत असे. एवढ्या लोकांना चहा पोहचवणे शक्य नव्हते परंतु परंतु आबांनी स्मिता दीदीस लिहून दिले कि सर्वाना चहा दे! स्मिता दीदींना एवढा चहा रोज पुरविणे शक्य नव्हते तरी आबांनी आग्रह केला आणि लिहून दिले कि ” दुरून आली आहे लोक हे सर्व आपली माणस आहेत स्मिता तुला विनंती करतो कि प्रत्येक व्यक्तीला आलेल्या चहा दे” हे शब्द वाचून अंगावर काटा येतो कि जो व्यक्ती मरणाच्या दारात उभा आहे तरी शेवटपर्यंत आपल्या लोकांचा विचार करतो. आबांनी अनेक वेळा परिवाराला गोष्टी कळू नये म्हणून लपवून ठेवल्या आपली बिमारी सुध्दा त्यांना परिवाराला व लोकांना धक्का द्यायचा नव्हता. त्यांनी स्मिता दीदी जवळ खंत देखील लिहून व्यक्त केले कि त्यांना प्रत्येकाला बोलता येत नाही. आबांनी शेवटचा शब्द लिहून दिलेला आई हा आहे. त्याच काळात दुसऱ्या मुलीचा वाढदिवस होता तिला सुध्दा शुभेच्छा लिहून दिल्या.

हे सर्व शब्द हृदयास छेद पाडणारी आहेत. परंतु आबांनी शेवटपर्यंत जनतेचा विचार केला हि गोष्ट मन हलवून जाते. आबांनी शेवटच्या श्वासापर्यंत जनतेची सेवा केली आणि माणसांची काळजी घेतली हे विशेष आहे. आबाचा कधिही आबासाहेब नाही झाला यावरुन त्यांचा स्वभाव आपल्या ध्यानात येईल. आबाला खासरे तर्फे सलाम..
आपल्याला हि माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा व आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका..

ऑलिंपिकमध्ये भारताला सर्वात पहिले पदक मिळवून देणारे मराठी मल्ल खाशाबा जाधव यांच्या विषयी खासरे माहिती

स्वतंत्र भारताचे नाव ऑलिंपिकच्या तक्त्यावर (वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात) प्रथम कोरणारे कुस्तीपटू खाशाबा दादासाहेब उर्फ के. डी. जाधव यांचा जन्म कराड तालुक्यातील कृष्णा नदीच्या काठावरील गोळेश्र्वर या छोट्या खेड्यात झाला. त्यांचे शालेय शिक्षण कराडच्या टिळक हायस्कूल मध्ये १९४०-४७ या दरम्यान झाले. त्यांचे आजोबा नानासाहेब हे उत्तम कुस्तीपटू असल्याने घरातील वातावरणही कुस्तीमय होते. शालेय जीवनातच त्यांनी कुस्तीबरोबरच भारोत्तोलन(वेटलिफ्टिंग), जलतरण, धावणे, जिम्नॅस्टिक, मल्लखांब आदी खेळांतही यश मिळविले होते. वडील दादासाहेब हे कुस्तीचे प्रशिक्षक असल्याने त्यांना कुस्तीचे प्रशिक्षण वयाच्या अवघ्या पाचव्या वर्षापासून वडिलांकडून मिळू लागले. घरची परिस्थिती बेताचीच होती. साधा,शांत,विनम्र,मितभाषी व कोणत्याही गोष्टीची तक्रार न करण्याचा आईचा स्वभाव त्यांच्या अंगी उतरला होता. गावागावांत भरणार्‍या उरुस, जत्रांमध्ये कुस्तीचे फड पाहण्यासाठी ते वडिलांबरोबर जात. एप्रिल, १९३४ मध्ये रेठरे गावात भरलेल्या कुस्ती स्पर्धेत अवघ्या दोन मिनिटांतच प्रतिस्पर्धी मल्लास चीत करून वयाच्या आठव्या वर्षी त्यांनी पहिली कुस्ती जिंकली. कुस्तीचे शास्त्रशुद्ध शिक्षण त्यांना टिळक विद्यालयामध्ये मिळाले. मोठे कुस्तीपटू बनायचे हा निर्धारही त्यांनी तेव्हाच केला. कुस्तीबरोबरच शिक्षणातही त्यांनी अव्वल स्थान राखले होते. टिळक विद्यालयात खाशाबांना बाबुराव वळवडे व बेलापुरे गुरूजींनी कुस्तीविषयक मार्गदर्शन केले होते. दरम्यान १९४२ च्या चलेजाव आंदोलनातही ते काही काळाकरिता सहभागी झाले. भूमिगतांना वसतिगृहातील आपल्या खोलीत लपवणे; ब्रिटिशविरोधी पत्रके वाटणे ही कामे त्यांनी केली. १९४८ ते १९५४ या काळात कोल्हापूर येथील राजाराम महाविद्यालयात शिक्षण घेत असताना त्यांच्या कुस्तीच्या कारकीर्दीला खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली. आपल्या अफाट कुस्ती कौशल्याने आंतरमहाविद्यालयीन स्पर्धेप्रमाणेच आंतरविद्यापीठ स्पर्धेतहीत्यांनी सातत्यपूर्ण कामगिरी केली. जिद्दीने व चिकाटीने त्यांनी राष्ट्रीय स्तरावरही विजेतेपद मिळविले. त्यायोगे ते ऑलिंपिक स्पर्धेसाठी पात्र ठरले. १५ ऑगस्ट, १९४७ या भारताच्या पहिल्या स्वातंत्र्यदिनीच भारताचा तिरंगा ऑलिंपिकमध्ये फडकविण्याचा निश्चय त्यांनी केला.

त्या काळी खेळाचे व्यावसायिकीकरण झालेले नसल्याने पुरस्कर्ते ही संकल्पना अस्तित्वात नव्हती. तसेच खेळ,देशासाठी पदक यांबाबत शासन, तत्कालीन लोक आग्रही नव्हते, जागरुक नव्हते. त्यामुळे ऑलिंपिकला स्वखर्चाने जाण्यासाठी त्यांना अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला. मित्र, कुस्तीप्रेमी शिक्षक, टिळक हायस्कूलचे विद्यार्थी, गोळेश्र्वर गावातील लोक व कोल्हापूरचे छत्रपती यांनी केलेल्या आर्थिक सहकार्यातून त्यांनी ऑलिंपिकला जाण्यासाठी रक्कम उभी केली.१९४८ व १९५२ या दोन्ही स्पर्धांत सहभागी होण्यासाठी त्यांनी स्वत: घरोघरी जाऊन पैसे गोळा केले होते.१९५२ मध्ये तत्कालीन सरकारनेही खाशाबांना विशेष सहकार्य केले नव्हते. या प्रतिकूल परिस्थितीतही कुस्तीची तयारी, मॅटवरील सराव करणे, परदेशी जाण्यासाठीच्या प्रशासकीय पूर्तता करणे, त्यांना ऑलिंपिकला पाठवण्यास विरोध करणार्‍या यंत्रणांचा-घटकांचा विरोध मोडून काढणे आणि शिवाय निधी गोळा करणे – अशा अनेक आघाड्यांवर खाशाबा लढत होते. १९४८ च्या लंडन ऑलिंपिक स्पर्धेत ऑस्ट्रेलियन मल्लाला पहिल्या काही मिनिटांतच चीतपट करून प्रेक्षकांना त्यांनी अचंबित केले आणि ५२ किलो फ्लायवेट गटात सहावे स्थान मिळविले. वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात ऑलिंपिकमध्ये १९४८ पर्यंत इतक्या वरचा क्रमांक मिळविणारे ते पहिले भारतीय क्रीडापटू ठरले. संपूर्ण देशात मॅटवरची कुस्ती माहीत नसताना त्यांनी मॅटवर हे यश मिळवले हे विशेष ! या कामी त्यांना त्यांचे गुरू,राजाराम महाविद्यालयातील प्राध्यापक गोविंद पुरंदरे यांचे मोलाचे सहकार्य व मार्गदर्शन मिळाले. लंडन ऑलिंपिक स्पर्धेत सहाव्या क्रमांकावर समाधान मानावे लागूनही निराश न होता पुढील हेलसिंकी ऑलिंपिक स्पर्धेसाठी खाशाबांनी जय्यत तयारी सुरू केली.

हेलसिंकीमध्ये खाशाबा १२५ पौंड बॅटमवेट गटात सहभागी झाले होते. या गटात २४ देशांतील मल्लानी भाग घेतला होता. कॅनडा, मेक्सिको, जर्मनी या देशांच्या मल्लाचा पराभव करत, अखेर २३ जुलै, १९५२ रोजी या स्पर्धेत त्यांनी भारताला पहिले कास्यपदक मिळवून दिले, एक अभूतपूर्व इतिहास घडवला. भारतीय क्रीडा-इतिहासात ऑलिंपिकमध्ये अजोड कामगिरी करणारे खाशाबा जाधव हे पहिलेच ऑलिंपिकवीर ठरले.(याच स्पर्धेत वेगळ्या वजन-गटात खाशाबांचे सहकारी कृष्णराव माणगावे सहभागी झाले होते.यांचेही कास्यपदक अवघ्या एका गुणाने हुकले होते.) ऑगस्ट, १९५२ मध्ये मायदेशी परतल्यावर; गोळेश्र्वर, कराड व कोल्हापूर येथील लोकांनी त्यांचे जंगी स्वागत केले. १०१ बैल जोडलेल्या गाडीतून त्यांची जंगी मिरवणूक कराड ते गोळेश्र्वर या मार्गावर काढण्यात आली. कोल्हापूरच्या राजाराम महाविद्यालयात त्यांचा सत्कार करण्यात आला, तसेच कोल्हापुरातील सर्व तालमींनी एकत्र येऊन त्यांचा व कृष्णराव माणगावे यांचाही मिरवणुकीसह गौरव केला. कोल्हापुरातील शहाजी लॉ महाविद्यालयाचे प्राचार्य दाभोळकर यांनी खाशाबांना ऑलिंपिकला जाण्याकरीता सहकार्य करण्यासाठी स्वत:चा बंगला गहाण टाकला होता. खाशाबा हे उपकार विसरले नाहीत. यशस्वी होऊन परतल्यानंतर त्यांनी कुस्त्यांची दंगल (स्पर्धा) भरवली. कोल्हापूरच्या खासबाग मैदानातील दंगलीत त्यांनी स्वत: बर्‍याच कुस्त्या जिंकून बक्षिसाची रक्कम मिळवली. हीच रक्कम त्यांनी प्रा. दाभोळकरांना (ते पैसे घेण्यास तयार नसताना) आग्रहाने बंगला सोडवण्यासाठी दिली. हा प्रसंग सचोटी, खेळावरची निष्ठा, सहकार्याची भावना व प्रामाणिकपणा या मूल्यांवर प्रकाश टाकतो, तसेच तत्कालीन व्यवस्थेवरही प्रकाश टाकतो.

१९५३ मध्ये जपानी मल्ल भारताच्या दौर्‍यावर आले होते. या वेळी झालेल्या कुस्त्यांत खाशाबांनी युनोमोरी या जागतिक विजेत्या जपानी मल्लाचा चितपट करून पराभव केला आणि आपली विजयी घोडदौड कायम राखली. पुढे १९५५ मध्ये ते पोलीस उपनिरीक्षक म्हणून पोलीस दलात रुजू झाले. पोलीस खात्याच्या अनेक क्रीडास्पर्धा त्यांनी गाजवल्या. राष्ट्रीय क्रीडा प्रशिक्षक म्हणूनही भूमिका बजावली. १९८२ च्या दिल्लीतील आशियाई क्रीडा स्पर्धेत त्यांना क्रीडाज्योत थोडा वेळ हाती घेऊन वाहण्याचा सन्मान मिळाला. पण त्यांच्या परक्रमाचे महत्त्व समजून त्यांना मानसन्मान दिला गेला नाही एवढे नक्की. त्यांनी सुमारे २७ वर्षे पोलीस दलात नोकरी केली. साहाय्यक पोलीस आयुक्त पदावरून, मुंबईतून ते निवृत्त झाले. अतिशय प्रामाणिकपणे नोकरी केलेल्या खाशाबांना आपले निवृत्तीवेतन मिळवण्यासाठी संघर्ष करावा लागला होता. ‘पहिल्या ऑलिंपिक पदक विजेत्या खेळाडूला अशी वागणूक’ हे आपल्या व्यवस्थेचे दुर्दैव होय! एक-दोन संस्थांनी मात्र त्यांना पुरस्कार दिले, शासनाने त्यांना मरणोत्तर पुरस्कार दिले. फाय फाउंडेशन जीवन गौरव पुरस्कार (मार्च, १९८३) , १९९० साली मेघनाथ नागेश्वर पुरस्कार(मरणोत्तर), १९९३ साली शिवछत्रपती पुरस्कार(मरणोत्तर), २००१ मध्ये केंद्र शासनाचा अर्जुन पुरस्कार (मरणोत्तर) या पुरस्कारांनी त्यांना सन्मानीत करण्यात आले. खाशाबांच्या विजयाची आठवण म्हणून कोल्हापूरला ‘विजयी मल्लाचे’ एक शिल्प घडवण्यात आले. १९६० मध्ये हे शिल्प कोल्हापूरच्या भवानी मंडपात स्थापन करण्यात आले. या शिल्पासह गोळेश्र्वर गावातील एका तालमीच्या माध्यमातून त्यांच्या स्मृती जतन करण्यात आल्या आहेत. वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात ऑलिंपिक पदकाच्या इतिहासाचा भारतासाठी श्रीगणेशा करणार्‍या या ऑलिंपिकवीराचे कराड येथे अपघाती निधन झाले. ऑलिंपिकमध्ये भारताला वैयक्तिक क्रीडाप्रकारात पुढील पदक मिळण्यास सुमारे ५० वर्षे जावी लागली व कुस्तीत पदक मिळवण्यासाठी ५६ (१४ स्पर्धा) वर्षे जावी लागली, यावरून खडतर परिस्थितीतही खाशाबांनी मिळवलेल्या पदकाचे महत्त्व लक्षात येते.

साभार- पै.गणेश मानुगडे

खऱ्या आयुष्यातील या द्रौपदीविषयी तुम्हाला माहिती आहे का ?

महाभारतात द्रौपदीचे पात्र सर्वाना माहिती आहे तिने पाच पांडवा सोबत विवाह केला होता. इंग्रजीत या संकल्पनेस polyandry म्हणजे एका स्त्रीला अनेक पती असा अर्थ होतो. परंतु हे सर्व दंतकथेतील पात्र आहे तुम्हाला खऱ्या आयुष्यात अस होत नाही असे वाटणार परंतु आजही आधुनिक द्रौपदी अस्तित्वात आहे. या विषयी आपण संपूर्ण माहिती बघूया

हिमाचल प्रदेशात आजही काही भागात हि प्रथा आहे जिथे एका स्त्रीने अनेक पुरषासोबत लग्न करणे हे मानाचे मानले जाते. परंतु कालानुरूप हि प्रथा कमी होत आहे. आज आपल्या कथेतील मुख्य पात्र आहे “राजो वर्मा” देहरादून जवळ एका छोट्या खेड्यात ती , तिचा लहान मुलगा व ५ नवरे यांच्या सोबत ती राहते. तिचे ५ पती हे सग्गे भाऊ आहेत आणि रोज रात्री ती एका भावा सोबत झोपते. तिच्या लहान १८ महिन्याच्या मुलाचा खरा बाप कोण या विषयी गोंधळ तिच्या मनात नेहमी असतो. परंतु प्रत्येक पुरुष मुलाला आपला मुलगा म्हणून सांभाळतो त्यामुळे तिला हे सुरक्षित वाटते.

हि परंपरा तिच्या घरात पिढ्यान पिढ्या सुरु आहे. तिच्या आईने ३ पुरुषा सोबत लग्न केले होते. राजोच्या नवऱ्याचे नाव पुढील प्रमाणे आहे. शांत राम वय २८ वर्ष, बज्जू ३२ वर्ष, गोपाल २६ वर्ष, गुड्डू २१ वर्ष आणि दिनेश १९ वर्ष आहे. गुड्डू हा कागदोपत्री पद्धतीने तिचा अधिकृत नवरा आहे. तिची शेजारी सुनिता कुमारी ती देखील दोन नवर्या सोबत राहते.

ती सांगते कि या भागात असे १५ कुटुंब आहे जे या जुन्या प्रथेस टिकवून ठेवून आहे. अजब गजब भारतातील ह्या अजब गजब प्रथा आहेत. तुम्हाला हि माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा व आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका..

भारतातील या गावात विवाहीत स्त्रीला 5 दिवस राहावे लागते नग्न.. काय आहे परंपरा?

भारतातील पहाडी भागात वेगवेगळ्या प्रथा आहे आणि आजही ह्या प्रथा इथे सुरु आहेत. अशीच एक आगळीवेगळी प्रथा भारतातील हिमाचल प्रदेश मध्ये सुरु आहे. कुलू भागातील खेड्यात आजही विवाहीत स्त्रीला ५ दिवस नग्न रहावे लागते. भारतातील हि विविधता भारतास एक वेगळे स्थान मिळून देते. वाचा संपूर्ण माहिती या प्रथेविषयी..

हि आगळी वेगळी प्रथा स्त्रिया पूर्ण करतात. पिढ्यान पिढ्या हि प्रथा हिमाचल प्रदेश मध्ये काही समाजात सुरु आहे. मनीकर्निका नावाच्या खेड्यात आजही नग्न ५ दिवस राहावे लागते. ती तिचे शरीर लोकराच्या धाग्याने झाकून ठेऊ शकते. या ५ दिवसात पती व पत्नीस एकमेकासोबत बोलायला जमत नाही. एकमेकापासून दोघांना दूर ठेवण्यात येते. विवाहीत स्त्री जेव्हा हि प्रथा पूर्ण करत असते तेव्हा तिच्या पतीस हि दारू अथवा कुठलाही अमली पदार्थ सेवन वर्ज्य आहे.

हे लोक ह्या प्रथेस काळा महिना म्हणतात आणि हि प्रथा १७ ऑगस्ट ते २१ ऑगस्ट दरम्यान पूर्ण केली जाते. या काळा दरम्यान महिला ह्या प्रजननक्षम नसतात असा त्यांचा समज आहे. ह्या प्रथेमुळे देव कृपा करतात आणि दैत्य किंवा राक्षसी शक्ती आपल्या पासून दूर राहतात असा त्यांचा समज आहे. घरातील प्रत्येक काम या महिलांना अश्या अवस्थेत करावे लागते.अजब गजब भारतातील हि अजब गजब प्रथा आहे. आपल्याला हि माहिती आवडल्यास अवश्य शेअर करा व आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका.

४८ पाकिस्तान्यांना मारणारे “महावीर दिगेंद्र सिंग” यांची अंगावर काटा आणणारी कथा एकदा बघाच…

४८ पाकिस्ताने मारून पाकिस्तानी मेजरची सरळ मान कापून आणणारे दिगेन्द्र सिंग हे आहे. त्यांना सरकारने महावीरचक्राने सन्मानित करण्यात आले होते. याची हि संपूर्ण घटना अंगावर नक्की काटा आणणारच. चार्ली कंपनीचे हे जवान १ जून ते १२ जून पर्यंत हे अभियान चालले ६०० मिटर पुढे क्षत्रू आणि १२ तारखीला हा हल्ला सुरु झाला. त्यांचे हे अनुभव चित्रपट कथे पेक्षाही रोमांचक आहे. नक्की बघा आणि शेअर करायला विसरू नका.. आपल्याला हि माहिती आवडल्यास शेअर करायला विसरू नका व आमचे पेज नक्की लाईक करा..

बाळासाहेबाच्या ह्या आदेशामुळे दादा कोंडके सगळ्यापर्यंत पोहचले..

दोन प्रतिभावान व्यक्ती, अर्थातच दोन तलवारी एकाच म्यानात फार काळ राहात नाहीत, असे म्हणतात. पण अभिनयसम्राट दादा कोंडके आणि शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांची मैत्री याला अपवाद ठरली. बाळासाहेबांचे मराठी विषयाचे प्रेम आणि रसिकता यामुळे त्‍यांच्‍यात आणि दादांमध्‍ये विशेष जवळीक होती. दोघांमध्ये एक समान दुवा. तो म्हणजे भाषेवरची हुकमत आणि जनमानसाच्या मनाचा ठाव घेणारा हजरजबाबीपणा.

चित्रपट मुंबईमध्‍ये लावण्‍यात यावा यासाठी बाळासाहेबांनी शिवसैनिकांना ‘मराठा मंदिर’ वर राडा करण्‍याचा आदेश सोडला होता. दादा कोंडके यांचा आज जन्‍मदिवस आहे. त्‍यानिमित्‍त बाळासाहेब आणि दादा कोंडके यांच्‍यातील हा किस्सा आपण जाणून घेऊयात. साधारण १९७३-७४चा तो काळ. त्या काळात मराठी मानूस चित्रपट सृष्टीत असला तरीही, त्यावर अधिकाराज्य होते ते हिंदी भाषकांचेच. त्यामुळे मराठी मानसाचे बॅनरवाले चित्रपट वगळता इतरांचे चित्रपट थिएटरला लावायला थिएटर मालकांचा नकार असे. त्यात ‘सोंगाड्या’ हा दादांचा पहिलाच चित्रपट. दादांना चित्रपट प्रदर्शीत करण्याचा ना अनुभव होता ना त्यांच्याकडे पैसा होता. त्यामुळे ‘कोहिनूर’ चित्रपटगृहाच्या मालकाने दादांचा चित्रपट प्रदर्शीत करण्यास नकार दिला. दादांचा ‘सोंगाड्या’ आणि ‘एकटा जीव..’ भारतमातामध्‍येच लागले, पण फार कमाई झाली नाही. त्याचे कारण म्हणजे हे थिएटर लहान, त्यात तिकीट दीड रुपया अन् अडीच रुपये होते.

राम राम गंगाराम’ च्या वेळी दादांना दादरचे मराठा मंदिर हवे होते, पण मराठा मंदिरचा पारशी मालक त्यासाठी तयार नव्‍हता. त्याचवेळी ‘हाथी मेरे साथी’ आणि ‘बॉबी’ हे दोन सिनेमे प्रदर्शित होणार होते. दादांनी मराठा मंदिरचा मालक फिरदोस तारापोरवाला बरोबर चार महिने आधी ‘मॉर्निंग शो’चा करार केला होता. पण करारानंतरही तारापोरवाल्‍याने दादांकडे पाठ फिरवली. दादांचा पहिलाच चित्रपट प्रदर्शनासाठी थिएटर न मिळाल्यामुळे रखडतो की काय, अशी स्थिती निर्माण झाली.दादांनी तारापोरवाल्याला थिएटरवर जाऊन हात जोडले, पण तो ऐकून घेत नव्‍हता. तारापोरवाल्याने गुंड बोलावले. दादांना बाहेर काढले. मग दादा थेट बाळासाहेबांकडे गेले. दरम्यान, मुंबईत शिवसेनेचा बोलबाला वाढत होता. दादांनी थेट शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांची भेट घेतली. मराठी मानसाचा चित्रपट प्रदर्शीत करायला थिएटरमालक नकार देतो. ही गोष्ट बाळासाहेबांना खटकली.

बाळासाहेब आपल्‍या खास शैलीत म्‍हणाले होते, ‘रडताय काय असे, त्या तारापोरवाल्याचा पायजमा फाडून तुमच्या हातात देतो. थांबा जरा. बाळासाहेबांनी लगेच छगन भुजबळ आणि मोहन रावलेंना बोलावून घेतले. आत्ताच्या आत्ता त्या पारश्याला उचलून माझ्यापुढे आणा आणि मराठा मंदिरवरचे बॉबीचे पोस्टर काढा, असा आदेश दिला. अर्ध्याच तासात मोहन रावळेंनी तारापोरवाल्याला बखोटीला धरून साहेबांपुढे आणले. तिकडे भुजबळांनी पोस्टर उतरवले होते.

बाळासाहेब ठाकरे यांनी तारापोरवाल्याला कडक शब्दात सुनावले. ‘चर्चा नको, दादा कोंडकें यांचा सिनेमा लावायचा! कळलं.. अन् फक्त मॉर्निंग नाही, चारही शो! मी सांगेपर्यंत सिनेमा उतरवायचा नाही! नाही तर तुला तुझ्या थिएटरसकट उतरवीन! बाळासाहेब म्हणाले होते, ‘चला निघा आता!’ पारशी उठला. पार गळपटला होता. रावळेंनीच त्याला धरून बाहेर आणले. मराठा मंदिरला सिनेमा लागला अन् अक्षरश: धो धो चालला.

स्पर्धेतले बॉबी अन् हाथी मेरे साथी सुपर हिट झालेच, पण राम राम गंगाराम सिल्व्हर ज्युबीली हिट झाला. त्यावेळी टॅक्स फ्रीची भानगड नव्हती. या चित्रपटानेच दादांना कमाई आणि प्रसिद्धी दिली. हा सिनेमा सिल्व्हर ज्युबीली हिट झाल्यावर स्पेशल शोला बाळासाहेब ठाकरे देखील आले होते. त्यावेळी तारापोरवाला याने दादांना मिठी मारून आता यापुढे दादाचा प्रत्‍येक सिनेमा आपण आधी लावणार अशी ग्वाही बाळासाहेबांना दिली होती.

बाळासाहेबांच्या आदेशाने ‘सोंगाड्या’ ‘कोहिनूर’ला झळकला त्या दिवसापासून दादा, शिवसेना आणि शिवसेना प्रमुख बाळासाहेब ठाकरे हे नाते घट्ट झाले. इतके की, बाळासाहेब जेव्हा नाराज असत तेव्हा त्यांच्या खोलीत एकाच मानसाला प्रवेश असे, ते म्हणजे दादा कोंडके. बाळासाहेबांनीही दादांची मैत्री अखेरपर्यंत सांभाळली. इतकी की दादांचे निधन झाल्यावर बऱ्याच वर्षांनी शिवतिर्थावर अखेरचे भाषण करतानाही बाळासाहेबांनी दादा कोंडके यांची आठवण काढली होती.

किस्सा आवडल्यास अवश्य शेअर करा…

जगातला सर्वात श्रीमंत व्यक्ती, पेपरवेट म्हणून वापरायचा ५०० करोड रुपयाचा हिरा..

असफ झा याचे पूर्वज १७ व्या शतकात भारतात आले. त्यांनी मुगल साम्राज्यात काम केले, औरंगजेबच्या मृत्यूनंतर त्यांनी स्वतःचे स्वतंत्र हैदराबाद राज्य निर्माण केले आहे. सुमारे २२४ वर्षे यांनी हैदराबाद राज्यावर राज्य केले. या काळात सात शासकांनी राज्यावर राज्य केले आणि शेवटचा निझाम मीर उस्मान अली खान उर्फ ​​असफ जाह सातवा होता.

जगातील सर्वात श्रीमंत व्यक्ती मीर उस्मान अली खान,असफ झाह सातवा हे १९३० आणि १९४० च्या दशकातील २ अब्ज डॉलर्सच्या संपत्तीसह जगातील सर्वात श्रीमंत व्यक्ती होते. म्हणजेच अमेरिकेच्या संपत्तीचा २ टक्के हिस्सा एकट्या या राजाकडे होता.

डायमंड पेपरवेट त्याच्याकडे £ 50million किमतीचा हिरा होता. त्या हिऱ्याचा आकार शहामृगाच्या अंड्यासारखा आहे, ज्याचा वापर त्याने पेपरवेट म्हणून केला. Jacob Diamond हा पृथ्वीवरील ५ नंबरचा सर्वात महाग हिरा आहे.

नेहमीच विलक्षणपणे वागणे एवढा पैसा असूनही त्याचे वागणे विचित्र होते. एकदा त्याला नवीन ब्लॅंकेट हवे होते. म्हणून त्याने एका सेवकाला नवीन खरेदी करण्याचे आदेश दिले तेही २५ रुपयापेक्षा एकही रुपया जास्त (तेव्हाचे ३२ पैसे) खर्च न करता.

अजब मनोवृत्ती निजामाना नेहमी भीती वाटायची कि त्यांची संपत्ती हि जप्त होणार म्हणून आपली संपत्ती देशाच्या बाहेर नेण्याची योजना आखली होती. पण हि कल्पना सत्यात उतरणे कठीण असल्यामुळे त्यांनी हि गोष्ट न करण्याचे ठरविले.

एक वेगळी ओळख टाइम मासिकाने भारतातील सर्व राजांची ओळख करून देणारे साप्ताहिक काढले होते इतर राज्यातल्या जसे काश्मीर, जोधपूर बीकानेर, इंदूर, आणि भोपाळ इथल्या राजांचे तत्कालीन शासक म्हणून सर्वाची फोटो त्यात टाकण्यात आली. तो एकमेव राजा होता ज्याला ‘राजांचाही राजा’ म्हणून संबोधले होते; इतर सर्व राजे त्याला ‘महामहिम’ म्हणून संबोधित करण्यात आले होते.

राणी एलिझाबेथला हार भेट दिला राणी एलिझाबेथ-द्वितीय यांना उत्कृष्ट अशा हिऱ्याचा हार त्यांच्या लग्नात भेट म्हणून दिला. हार हा हैदराबादच्या निजामाचा हार म्हणून प्रसिद्ध आहे. हा हार राणीच्या खास संग्रहात आहे.

वेगवान रोल रॉयर्स कार राजा म्हटल तर गाडी येणारच त्याच्याकडे ५० वेगवान रोल्स रॉयस कार होत्या, ज्यामध्ये १९१२ साली तयार झालेली बार्कर-कोच रॉल्स रॉयल्स सिल्वर जिस्ट आहे. ह्या गाडीस चांदीचा मुलामा दिलेला आहे.

मोत्यांचा संग्रह राजाकडे मोती किती असाव याचा अंदाज हि आपण बंधू नये. ऑलम्पिक मधिल स्विमिंग पूल भरून जाईल एवढे त्याच्याकडे मोती होते.
जगातील पाचवा सर्वात मोठा हिरा निझामाकडे बहुमुल्य हिरे होते परंतु जॅकॉब डायमंड हा जगातील पाचव्या क्रमांकाचा मोठा हिरा आहे त्या संपूर्ण संग्रहाची शान वाढवत होता. ज्याचा वापर तो पेपरवेट म्हणून करत होता.

२०० पौंड दशलक्ष किंमतीचे दागिने निजामांच्या १७३ वेगवेगळ्या दागिन्यांची अंदाजे किंमत २०० दशलक्ष डॉलर्स होते परंतु १९९५ मध्ये ती ३३ मिलियन पौंड एवढ्या कमी किमतीने भारत सरकारने ते विकत घेतले. याच्या अनेक राजवाड्यामध्ये अर्धा मैलांचा एक कपाट होता त्यात त्याचे पोशाख राहत असे, जे उत्तम रेशीमाने बनलेले होते. आणखी एका राजवाड्यात एक मैल-लांब मेजवणीसाठी चा हॉल होता. दुसऱ्या एका राजमहालच्या तळमजल्यात एक धावपट्टी होती जिथे ट्रक आणि लॉरी पडून असत.आणि काही खोल्यात तर रत्ने, मोती आणि सोन्याची नाणी पूर्ण भरली असायची.

पदव्या त्यांच्या अधिकृत पदव्या – रुस्तम-ए-दौरान, अरुस्टू-ए-जमान, वॉल मामलुक, असफ जाह सातवा, मुजफ्फरूल-मुल्क-वॉल-मुमीलक, निजाम-उल-मुल्क, निजाम उद दौला नवाब मीर सर ओसमान अली खान बहादूर, सिपाह सौला, फतेह जंग, हैद्राबाद आणि बेरार चे निजाम,नाईट ग्रँड कमांडर ऑफ द एक्स्टेल्ड ऑर्डर ऑफ द स्टार ऑफ इंडिया, नाईट ग्रँड क्रॉस ऑफ द एक्सिलेंट ऑर्डर ऑफ दी ब्रिटीश एम्पायर,ऑनरेबल जनरल इन दि आर्मी, फेथफुल एली ऑफ द ब्रिटिश सरकार जर आज हा जिवंत असता तर त्याच्या आधार कार्डात एवढं सगळं कसं बसलं असत विचार करतोय..

त्याच्या 86 बायका, 100 अनौरस संतती मुले आणि 38 कर्मचारी ज्यांना फक्त राजवाड्यातील धूळ साफ करून दिवे लावण्याचे काम होते. निजामांचा पहिला नातू आणि त्याच्या सिंहासनावर वारसदार मुकर्रम जाम झाला – पण लवकरच तो आर्थिक अंदाधुंदीत बुडाला. मुकर्रम ऑस्ट्रेलियाला गेला आणि त्यांनी आपला बहुतेक पैसे मेंढी पालनासाठी खर्च पण तिथे सुद्धा अयशस्वी झाला. त्यांच्या अनुपस्थितीत,हैदराबाद मधील त्याच्या आजोबांची मौल्यवान मालमत्तेची चोरी झाली आणि त्या मौल्यवान कलाकृती रस्त्यावरच्या मार्केटवर काही रुपयांसाठी विकल्या गेल्या.

निजामाकचे ४००पेक्षा अधिक कायदेशीर वारस होते,हे लक्षात घेता त्यांच्या संपत्तीचा ३४ मुलांमध्ये आणि १०४ नातवंडांमध्ये मोठ्या प्रमाणात वाटप करण्यात आला. सध्या, त्यांचे वंशज अत्यंत गरीब परिस्थितीत एक अपार्टमेंट्समध्ये राहतात.
सत्ता आणि संपत्ती जास्त काळ टिकत नाही याचे योग्य उदाहरण हे आहे…. हा लेख आवडल्यास अवश्य शेअर करा…

कॅप्टन विक्रम बत्रा भारतीय सैन्याचा शेर शहा..

अशी तर हि एका थंडपेय कंपनीची लाईन आहे- ये दिल मांगे मोर, परंतु या ओळीस कोणी ओळख दिली तर ती काश्मीर रायफलचा शूर सैनिक कॅप्टन विक्रम बत्रा. विक्रम बत्रा भारतीय सैन्यात एक अधिकारी होते ज्यांनी कारगिल युद्धात अद्वितीय साहसाचा परिचय देऊन शहीद झाले. मृत्युपश्चात त्यांना सर्वोच्च परमवीर चक्राने सन्मानित करण्यात आले.

चला आज आपण या वीर सुपुत्रा विषयी काही माहिती बघूया ज्याचा सर्व भारतीयांना गर्व वाटेल. वाटायलाच हवा कारण विक्रम बात्राने कामच असे केले…

कोण होते विक्रम बत्रा ?

पालमपूर येथील जी एल बत्रा व कमलकांता बत्रा याच्या घरी ९ सप्टेंबर १९७४ रोजी दोन मुली नंतर जुळे झाले, म्हणून त्यांनी त्याचे नाव लव कुश ठेवले. लव म्हणजे विक्रम आणि कुश म्हणजे विशाल. पदवी पूर्ण झाल्यावर विक्रमनि सैन्यात जाण्याच ठरविले आणि सीडीएस ची तयारी सुरु केली. या दरम्यान विक्रम ला हॉंगकॉंग येथे चांगल्या पगाराची मर्चट नेवी मध्ये नौकरीची संधी मिळाली , परंतु देश सेवा हेच स्वप्न असेलला विक्रमने हि नौकरी स्वीकारली नाही. १९९७ मध्ये जम्मू मधील सोपोर नामक ठिकाणी सेन्याच्या १३ जम्मू कश्मीर रायफल्स मध्ये लेफ्टनंट या पदावर नियुक्ती मिळाली.

कारगिल चे युध्द

एक जून १९९९ ला त्याची तुकडीला कारगिल युद्धास रवाना करण्यात आले. हम्प व राकी हे दोन ठिकाण जिंकल्या मुले विक्रमला कॅप्टन म्हणून पदोन्नती मिळाली. यानंतर श्रीनगर लेह मार्गाच्या ठीक वर सर्वात महत्वाचे ठिकाण ५१४० शिखर हे पाकिस्तानी सैन्याच्या ताब्यातून सोडविण्या करिता जवाबदारी कैप्टन विक्रम बत्रा यांच्या वर देण्यात आली. अतिशय दुर्गम क्षेत्र असून विक्रम ने आपल्या सोबत्या सोबत २० जून १९९९ ला शकली तीन वाजता अंधारात या शिखरावर आपला ताबा मिळवला.

शेर शाह नावाने प्रसिध्द

विक्रम बत्रा ने या शिखरा वरून आपला विजयी घोष ‘ये दिल मांगे मोर’ असा दिला तेव्हा संपूर्ण सैन्यात व भारतात त्याचे नाव प्रसिध्द झाले. ये दिल मांगे मोर हि लाईन बघता बघता कारगिल युध्दात संपूर्ण क्षत्रूला फजितीची ठरली. सगळी कडे हाच घोष ये दिल मांगे मोर…

याच दरम्यान विक्रमला कोड नाव शेर शहा व कारगिल का शेर या नावाने लोक ओळखू लागले. ४८७५ ताब्यात घेण्याची सैन्याने तयारी सुरु केली. याची जवाबदारी विक्रमला देण्यात आली. त्याने संधीचे सोने केले आणि जीवाची पर्वा न करता लेफ्टनंट अनुज नायर सोबत अनेक पाकिस्तानी सैनिकांना मुतृच्या दारात धाडले.

अंतिम शब्द ‘जय माता दी’

मिशन जवळपास पूर्ण झालच होता. परंतु आपल्या सोबत्याला वाचविण्या करिता जीवाचे बलिदान दिले.

एका ग्रेनेडच्या स्फोटात डावा हात उखळतो, -दुसऱ्या ग्रेनेडने उजवा हात दूरवर फेकला जातो. तरी पुढे झेप घेतो…
मशीन गनच्या दोन मोठ्या गोळ्या मांडीत घुसतात. दुसरा पाय rmg स्फोटाने निखळतो. नुसतं धड शिल्लक राहिलं तरी, त्या नुसत्या धडाने सरकत-सरकत शत्रूदिशेने जात राहतो.
अशा अनेक कोवळ्या 24 वर्षाच्या विक्रम बत्रांसारख्याच्या मेंदूच्या त्या 24 वेटोळ्यात, काय असतं नेमकं? की ईवल्याशा एका वितभर छातीत, 24-24 गोळ्या घुसत असताना अन सगळं शरीर निकामी झालं असताना — फक्त उरल्या काही श्वासानी सरपटत शत्रूवर चवताळून जायची अशक्य इच्छा कुठून येते यांच्यात ?

जय माता दि म्हणत त्याने जीव सोडला…

अद्भुत साहस आणि पराक्रम विक्रम बत्रा ला १५ जून १९९९ ला संरक्षण क्षेत्रातील सर्वोच्च पुरस्कार परमवीर चक्राने त्याला सन्मानित करण्यात आले.
१६ जूनला आपला जुळा भाऊ विशाल ला त्याने पत्र लिहिले होते त्यात लिहल कि “ प्रिय कुश, आई व बाबाची काळजी घे… इथे काहीही होऊ शकते….

विक्रम च्या आयुष्यावर चित्रपट

LOC Kargil या चित्रपटात विक्रमच्या भूमिकेत आपण अभिषेक बच्चन ला बघू शकता…

माहिती महत्वपूर्ण वाटल्यास अवश्य शेअर करा आणि आमचे पेज लाईक करायला विसरू नका…